เรื่องย่อ ก็อบลิน คำสาปรักผู้พิทักษ์วิญญาณ (Guardian: The Lonely and Great God) ตอนที่ 8

ครั้นพอเห็นหน้าต็อกฮวาชัดๆ ชินก็นึกถึงบรรพบุรุษของเด็กน้อยซึ่งเป็นเด็กชายชาวโครยอที่ต้องมาจบชีวิตลงในต่างแดน พอรู้ว่าบรรพบุรุษคนที่ว่ามีหน้าตาเหมือนตน ต็อกฮวาก็ถามด้วยความตื่นเต้นว่าบรรพบุรุษของตนหล่อไหม ประธานยูได้ยินดังนั้นเลยดุหลานก่อนก้มศีรษะขอโทษชินอีกรอบ ชินมองหน้าต็อกฮวาพลางรับรองว่าคนตระกูลยูไม่เคยทำให้ตนผิดหวัง ทันใดนั้น ต็อกฮวาก็โพล่งถามชินด้วยสีหน้าท่าทางเอาเรื่องว่า ทำไมถึงใช้คำพูดแบบเป็นกันเองกับปู่ของตน และนั่นก็ทำให้เด็กน้อยเกือบโดนปู่ตี (ปกติแล้วคนที่อาวุโสน้อยกว่าต้องใช้ภาษาสุภาพกับผู้ใหญ่ แต่ต็อกฮวาไม่รู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้ามีอายุเกือบพันปี) 

ชินยิ้มให้ต็อกฮวาด้วยความเอ็นดู เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อเกือบหนึ่งพันปีก่อน ในตอนนั้นบรรพบุรุษของต็อกฮวาซึ่งเป็นทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของแม่ทัพคิมชินได้พาหลานมานั่งคุยกับดาบที่ปักอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ เขาร่ำไห้พลางขอโทษดาบที่เพิ่งจะมาเอาป่านนี้และอธิบายว่าที่ผ่านมาตนป่วยหนัก เขารู้สึกตัวดีว่าคงอยู่ต่อไปได้อีกไม่นานเลยพาหลานมาแนะนำ โดยบอกว่าจากนี้ไปหลานชายจะมาทำหน้าที่แทนตน หลานชายของทาสคนดังที่ได้กล่าวมาแล้วเห็นปู่เรียกดาบว่า 'นายท่าน' จึงรู้สึกแปลกใจ

ทันใดนั้นก็เกิดปรากฏการณ์แปลก เมื่ออยู่ๆ ก็มีฟ้าแลบ แถมดาบยังสั่นไหว หลังจากนั้นก็มีเสียงจากสวรรค์กล่าวว่า "แม้วิญญาณคนของเจ้าจะพากันคุ้มครองเจ้า แต่ดาบของเจ้าชโลมด้วยเลือดผู้คนนับพัน ถึงจะเป็นเลือดของศัตรูแต่ก็เป็นเลือดของเทพเจ้าด้วยเช่นกัน… จงอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไม่มีวันตาย เฝ้าดูคนที่เจ้ารักตายไปต่อหน้าคนแล้วคนเล่า เจ้าจะไม่มีวันลืมความตายของใคร นี่คือรางวัลที่ผ่านอบให้และยังเป็นบทลงโทษของเจ้า"

สองปู่หลานต่างพากันตกตะลึงเมื่อเห็นร่างนายของตนปรากฏอยู่ตรงหน้าโดยที่ยังมีดาบแทงคาหน้าอก เสียงจากสวรรค์กล่าวต่อว่า "มีเพียงเจ้าสาวของก็อบลินเท่านั้นที่สามารถดึงดาบออกมาได้ เมื่อดาบถูกดึงออกมาแล้ว เจ้าจะดับสูญและไปสู่สุขคติ" หลังฟื้นคืนชีพในฐานะก็อบลิน อดีตแม่ทัพคิมชินก็มุ่งหน้าไปที่วังหลวง หลังฆ่าขันทีปาร์คและคู่หูแล้ว เขาก็พบร่างคนถูกผ้าไหมสีเหลืองห่อเอาไว้จึงได้แต่เปรยว่าตนมาช้าไป เมื่อกลับไปหาสองปู่หลานเขาก็พบว่าตนมาสายเกินไปเช่นกัน เพราะทาสชราผู้ซื่อสัตย์ได้เสียชีวิตแล้ว หลานตัวน้อยของชายชรานั่งร้องไห้พลางนำหินมาวางเรียงบนหลุมศพผู้เป็นปู่จนมือแกลายเป็นแผล ชินคุกเข่าหน้าหลุมศพทาสชราผู้ซื่อสัตย์และกล่าวว่า "เจ้าคงเป็นบทลงโทษแรกของข้าสินะ" หลานชายชราผู้ล่วงลับก้มศีรษะคำนับเพื่อให้ฝากตัวรับใช้ชินตามคำสั่งเสียของปู่ ชินรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ความแค้นบังตาจนลืมไต่ถามทุกข์สุขของทาสชราและหลาน เขาถามเด็กน้อยด้วยน้ำตานองหน้าว่าตนเป็นอย่างงี้แล้วยังอยากรับใช้ตนอีกหรือ เด็กน้อยพยักหน้าแทนคำตอบ